องค์กรเครือข่าย
 
 
 
 
 
 
 
 
 

เมื่อเราพิจารณาการมีเพศสัมพันธ์ของมนุษย์กับการมีเพศสัมพันธ์ของสัตว์ เราพบว่ามีความแตกต่างกันอย่างมาก ถึงแม้ว่าทั้งมนุษย์และสัตว์จะมีรูปแบบร่างกาย บางส่วนคล้ายคลึงกันก็ตาม แต่นอกเหนือจากสิ่งเหล่านั้นแล้ว การมีเพศสัมพันธ์ของมนุษย์กับสัตว์นั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง มิติของการมีเพศสัมพันธ์ของสัตว์ เป็นเพียงในเรื่องสัญชาติญาณ แต่การมีเพศสัมพันธ์ของมนุษย์ไม่ได้เป็นเพียงการมีประสบการณ์โดยผ่านอวัยวะเพศเท่านั้น แต่เป็นประสบการณ์ที่เกี่ยวข้อง กับจิตใจ จิตวิญญาณ อารมณ์ ความรู้สึก ศีลธรรม จริยธรรม ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี และความสัมพันธ์ทางสังคม การมีเพศสัมพันธ์ของ มนุษย์อยู่ในมิติที่สูง กว่าการมีเพศสัมพันธ์ของสัตว์

การมีเพศสัมพันธ์ของสัตว์มีอิสรภาพน้อยมาก สัตว์บางชนิดมีเพศสัมพันธ์ได้เพียงปีละหนึ่งครั้ง แต่มนุษย์กลับมีเสรีภาพอย่างบริบูรณ์ในการมีเพศสัมพันธ์ได้ทุกเมื่อ มนุษย์อาจมีเพศสัมพันธ์ได้หลายครั้งในหนึ่งวัน หรือหนึ่งสัปดาห์ อย่างไรก็ตาม ความมุ่งหมายของการมีเพศสัมพันธ์ของมนุษย์นั้นสูงส่งในแง่ของ การมีส่วนร่วม ในการสร้างสรรค์ เท่ากับความปีติยินดีและความรัก เสรีภาพในความปีติยินดีของการมีเพศสัมพันธ์ของมนุษย์มีรากเหง้าคือความรับผิดชอบ อุดมคติสูงสุด และ ความรักทำให้การบรรลุความรับผิดชอบในเพศสัมพันธ์เป็นไปอย่างปลอดภัย

เราสามารถคิดเกี่ยวกับความรับผิดชอบเหล่านี้ได้ในสามหนทางด้วยกัน

ความรับผิดชอบประการแรก คือ ความรับผิดชอบต่อมโนธรรมกับหัวใจของตน หมายถึงการเติบโตกลายเป็นบุคคลที่สมบูรณ์ เป็นบุคคลที่มีบุคลิกภาพที่สมบูรณ์ ความรับผิดชอบนี้ไม่ได้เป็นตัดสินบนกฎระเบียบหรือแบบแผนทางสังคม แต่มีรากเหง้าจากความสัมพันธ์ที่เชื่อมต่อกันเข้ากับมโนธรรมและหัวใจ เยาวชนมัก ประหลาดใจเมื่อผู้ใหญ่บอกว่าเขาสามารถควบคุมความต้องการทางเพศได้ ข้าพเจ้าเคยไปบรรยายในโรงเรียนและวิทยาลัยหลายแห่ง ไม่เคยมีนักเรียน คนใด บอกข้าพเจ้าว่ามีผู้ใหญ่คนใดบอกกับเขาว่า ความต้องการทางเพศนั้นสามารถควบคุมได้เลยแม้แต่แห่งเดียว การได้รับรู้ว่าเราสามารถควบคุมความต้องการ ทางเพศหรืออื่นๆ ได้นั้นถือเป็นการปลดปล่อยเยาวชนของเราเลยทีเดียว ผู้ใหญ่ควรรับรองและยืนยันในสิ่งเหล่านี้

สังคมตะวันตกในปัจจุบัน เยาวชนได้รับการสอนว่าพวกเขาสามารถมีเพศสัมพันธ์ได้หากพวกเขาใช้ถุงยางอนามัย ข้าพเจ้าหวั่นใจว่านั่นอาจจะไม่ใช่ ความรับ ผิดชอบ แต่ข้าพเจ้าคิดว่านั่นเป็นการกระทำที่ไม่รับผิดชอบ ความรับผิดชอบประการที่สอง คือ ความรับผิดชอบต่อคู่ครอง เพื่อเป็นหนึ่งเดียวกันกับคู่ครอง ความสัมพันธ์แห่งความรักในการสมรสระหว่างคู่ครองจะสูญเสียศักยภาพและความสมบูรณ์ของไปเมื่อมันถูกแบ่งแยกให้กับบุคคลอื่น ความสัมพันธ์ของการสมรส เป็นความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยา ในความเป็นจริง ความมุ่งหมายการดำรงอยู่ของสามีก็เพื่อภรรยาของเขา และความมุ่งหมายการดำรงอยู่ของภรรยาก็เพื่อ สามีของเธอ

ความรับผิดชอบสุดท้ายก็คือ ความรับผิดชอบต่อบุตร ได้แก่การมอบความรักให้แก่บุตร ลูกๆ ต้องการความรักจากพ่อแม่เพื่อพัฒนาการในชีวิต ความปรารถนา ของเด็กทุกคนก็คือ การได้เห็นพ่อกับแม่รักกันและอยู่ด้วยกัน เด็กๆ ควรได้รับการเลี้ยงดูด้วยความรักและหัวใจเช่นนั้น

เรากำลังพูดถึงเพศสัมพันธ์ที่สมบูรณ์ เพศสัมพันธ์ที่สมบูรณ์นั้นแตกต่างจากเพศสัมพันธ์แบบเสรีหรือฟรีเซ็กส์ ซึ่งเป็นลักษณะของสังคมสมัยใหม่อย่างมาก เพศสัมพันธ์ที่สมบูรณ์คือ อุดมคติสูงสุดของความสัมพันธ์ของความรัก ทั้งนี้เพราะว่าเพศสัมพันธ์ที่สมบูรณ์นั้นให้เกียรติกับอุดมคติคือการมีความรับผิดชอบและสิ่ง นี้ก็ทำให้เกิดเสรีภาพ ความปีติยินดี และความพึงพอใจอันยิ่งใหญ่ เพศสัมพันธ์ที่สมบูรณ์เป็นแกนกลางของการแต่งงานและชีวิตครอบครัว และเป็นพื้นฐานที่ก่อ ให้เกิดศีลธรรม จริยธรรมใหม่ในสังคมของเรา เพศสัมพันธ์ที่สมบูรณ์อาจเป็นตัวแทนความหวังอันยิ่งใหญ่ในเวลาปัจจุบัน

หน้า
  <<  ย้อนกลับ    1    2    3   4    5 
 
 
หน้าหลัก  |  เกี่ยวกับเรา  |  กิจกรรม  |  ติดต่อเรา